Nawrócona, Stefan Hertmans

W 1864 roku litewski talmudysta Jakub Saphir  w synagodze Ben Ezry w Kairze odkrył genizę, zawierającą ponad 280 tysięcy manuskryptów. Wśród nich znajduje się  napisany pod koniec XI wieku  przez  pochodzącego z francuskiego Monieux rabina Jouszuę Obadiasza list polecający skierowany do każdej gminy żydowskiej, z prośbą o opiekę dla prozelitki, która w czasie pogromu Żydow który  miał miejsce w czasie pierwszej wyprawy krzyżowej w latach 1096-1099 w Monieux, straciła męża, a dwójka jej starszych dzieci  została uprowadzona przez Krzyżowców. 

Historia opisana w manuskrypcie wydarzyła się niedaleko miejsca w którym położony jest dom flamandzkiego poety i pisarza Stefana Hertmansa. Historia tajemniczej prozelitki zafascynowała pisarza tak bardzo, że w swojej powieści "Nawrócona" wyruszając w podróż jej śladami przez Francję do Kairu podjął się próby zrekonstruowania historii, żyjącej przed tysiącem lat kobiety.

Rodzina Borgiów, Mario Puzo, Carol Gino

Papież na miarę renesansu? Wyrachowany polityk?  Pobożny morderca czy rozpustny lubieżnik? Kim naprawdę był wybrany 11 sierpnia 1492 roku Rodrigo de Borgia y Boria, znany bardziej jako papież Aleksander VI?  Najbardziej świecki papież w dziejach Kościoła do dziś budzi duże zainteresowanie i kontrowersje.  Ród Borgiów fascynował także Mario Puzo, który był zdania, że Borgiowie byli pierwszą zbrodniczą rodziną na świecie i poświęcił im swoją ostatnią stworzoną przez siebie powieść "Rodzinę Borgiów". Historię  wielkiej władzy i jeszcze większych zbrodni. 

Piołun na zapomnienie, Anna Trojanowska

Jest rok 1895. Lea wychodzi za mąż za Józefa Klonowskiego, wdowca i aptekarza.  Pochodząca  prowincji dziewczyna przenosi się do obcej Warszawy. Swojego męża ledwie zna, jednak zgodnie radami wpojonymi przez ciotkę Anastazję stara się go wspierać, pomagać mu, ale czuje się jedynie namiastką jego zmarłej żony Sabiny, o której on nie chce rozmawiać. Gorycz życia w nowym, obcym mieście nie jest w stanie zagłuszyć  nawet gorzki smak piołunu, który Lea pije by zapomnieć o tym co złe. Babka przekazała Lei całą swoją wiedzę na temat leczniczych właściwości ziół, którą teraz chciałaby wykorzystać w aptece prowadzonej przez Józefa. Nie będzie jej jednak łatwo przebić się do świata, w którym rządzą tylko mężczyźni.

Ryngraf, Piotr Śliwiński

Rok 1794, to już ostatnie tchnienia I Rzeczpospolitej, nim monarchowie Rosji, Prus i Austrii przeprowadzą ostatni, pełny trzeci rozbiór Polski, tym samym "wymażą imię polskie."

W okresie, który poprzedzał ostateczny upadek kraju akcję swojej powieści "Ryngraf" umieścił Piotr Śliwiński. Insurekcja kościuszkowska, ostatnie próby ratowania państwa, utrzymania wewnętrznej jedności, heroizm, braterstwo, miłość, wielka polityka, spiski i zdrady, "epopeja powstańcza" Piotra Śliwińskiego nie jest lekturą "ku pokrzepieniu serc", a historią wielkiej narodowej klęski.

Hilda, Nicola Griffith

Urodziła się ok. 614 roku w anglosaskiej Anglii, jako córka Breguswithy i Hererica wywodzącego się z królewskiego roku Deiry, siostrzenica króla Edwina z Nortumbii. Hilda, bliżej znana jako Hilda z Whitby, święta kościoła katolickiego i anglikańskiego. Nicola Griffith w swojej imponującej rozmachem powieści "Hilda" opisuje dzieje Anglii oraz losy jednej z najpotężniejszych kobiet okresu średniowiecza.

Breguswitha już będąc w ciąży wie, że mająca przyjść na świat córka będzie kimś wyjątkowym,  światłem świata, niosącą dobrobyt Yffingom. W czasach ogromnych przemian społecznych, w których niewielkie księstwa napierają na siebie niczym płyty tektoniczne, toczących się wojen i wkraczającego na ziemie angielskie chrześcijaństwa, Hilda zostaje jasnowidzącą króla Edwina, w zamian pragnie "uczyć się, wędrować, pytać, myśleć i słuchać jak... jak kapłan albo książę."

Księga ryb Williama Goulda, Richard Flanagan- recenzja #305

W Bibliotece Muzeum Sztuk Pięknych w Allport znajduje się album zawierający ilustracje 36 okazów fauny wód otaczających Tasmanię. Sporządzony w latach 20. XIX wieku przez australijskiego malarza, fałszerza i więźnia kolonii karnej na Wyspie Sary, Williama Buelow Goulda. Księga ta staje się punktem wyjścia dla  niezwykłej powieści Richarda Flanagana "Księgi ryb Williama Goulda", opowieści o prawdzie, o wolności, tasmańskim raju, który stał się piekłem. 

Historia ma swój początek w czasach współczesnych, gdzie pewien handlarz fałszywymi starociami Sid Hammet, odnajduje dziwną księgę, której arkusze pokryte są rysunkami ryb oraz tekstem zapisanym różnokolorowym atramentem. Hammet zaczyna mieć obsesję na punkcie swojego znaleziska, w końcu przechodzi metamorfozę i przemawia głosem autora Księgi ryb- Williama Goulda, który rozpoczyna swoją opowieść.

Gra w kości, Elżbieta Cherezińska- recenzja #265

Po odbyciu niezwykłej podróży przez  średniowieczną Europę w towarzystwie córki Mieszka I, Świętosławy, jeszcze raz pozwoliłam porwać się Elżbiecie Cherezińskiej na wyprawę w czasy, gdy na ziemiach polskich panowała dynastia Piastów. Tym razem w męskim towarzystwie,  księcia Bolesława Chrobrego oraz cesarza rzymskiego Ottona III, "Gra w kości", którą prowadzą Ci dwaj wytrawni gracze, nie jest zwyczajną rozgrywką. Stawką jest władza, a kości których używają w grze, należą do św. Wojciecha.

Fabuła "Gry w kości" obejmuje lata 997-1002 i jej punktem wyjścia jest śmierć Wojciecha Sławnikowic, który łączy losy piastowskiego księcia Bolesława Chrobrego oraz króla niemieckiego i cesarza rzymskiego Ottona III. Elżbieta Cherezińska odtwarza wydarzenia poprzedzające przybycie Ottona III do Gniezna i pielgrzymki do grobu zmarłego męczeńską śmiercią Adalberta oraz spotkania dwóch władców.

Królowa, Elżbieta Cherezińska- recenzja #259

Córka Mieszka I, siostra Bolesława Chrobrego, do 995 roku królowa Szwecji, jako żona Eryka Zwycięskiego. Po jego śmierci królowa  Danii, jako żona Swena Widłobrodego, od 1000 roku królowa Norwegii, a od 1013 królowa Anglii. Świętosława, na północy zwana Gunhildą, lub zgodnie z kronikami historycznymi Sigridą  Storradą, ambitna, niepokorna, bezkompromisowa, harda pani, wielka królowa, bohaterka powieści Elżbiety Cherezińskiej "Królowa".

Akcja powieści rozpoczyna się dokładnie w miejscu, w którym urywa się "Harda", kiedy Świętosława rodzi Swenowi syna. "Królowa" odsłania przed nami  dalsze dzieje piastowskiej księżniczki, aż do roku 1018, przy czy w epilogu przenosimy się w rok 1025.

Imaret. W cieniu zegara, Yiannis Kalpouzos- recenzja #223

Arta w Epirze, rok 1854 według kalendarza gregoriańskiego, rok 5614 zgodnie z kalendarzem hebrajskim, 1270 rok wedle kalendarza muzułmańskiego. Miasto, w którym obok siebie żyją chrześcijańscy Grecy, muzułmańscy Turkowie i Żydzi stało się miejscem akcji niezwykłej powieści Yiannisa Kalpouzosa "Imaret. W cieniu zegara". Epicka opowieść o niezwykłej przyjaźni dwóch dorastających chłopców, dzięki którym możemy być świadkami skomplikowanych relacji turecko-greckich w etnicznym tyglu jakim była Arta w tamtym okresie.

Tej samej nocy, po sąsiedzku, na świat przychodzi dwóch chłopców, Liondis i Necip, Grek i Turek. Katolik i muzułmanin. Wychowani w dwóch całkowicie odmiennych od siebie tradycjach, chłopcy dorastają razem i stają się sobie tak bliscy jak braci. Mimo różnic i ogólnie panującej niechęci, udaje im się wytrwać w przyjaźni.

Harda, Elżbieta Cherezińska - recenzja #209

"I wtedy zobaczył. Zobaczył upiorne, sine, umazane krwią dziecko połączone nabrzmiałą liną pępowiny z matką. Stara służka trzymała je wysoko pod ramiona, a ono wierzgało jak kocię trzymane przez samicę dzikiego rysia w pysku i darło się wniebogłosy.

- Narowista dziewucha!- pochwaliła stara.

- Półdiablę- sapnęła druga służka (...).

- Na wszelki wypadek dajmy jej jakieś święte imię- powiedziała Dobrawa i wyciągnęła ręce po dziecko."

Świętosława, Sigrida, Gunhilda, historycy po dziś dzień nie są pewni nie tylko jej imienia, ale tego czy w ogóle istniała. Elżbieta Cherezińska w swojej powieści "Harda", o początkach państwa polskiego, opowiada o kobiecie niezwykłej, ambitnej, niepokornej, twardej. Pani Hardej.

Księga szeptów, Varujan Voganian - recenzja #204

O wielu rzeczach nie wolno mi było mówić, ale przede wszystkim surowo zabroniono mi opowiadać w przedszkolu lub nieznajomym o tym, że u nas w domu rozmawia się czasem szeptem. „Co tam szepczesz?" – pytałem. „Czytam” – odpowiadał dziadek Garabet. "Jak to czytasz? A gdzie masz książkę?". "Niepotrzebna mi. Znam ją na pamięć". "Dobrze, a jak się ta książka? Kto ją napisał?". "Być może ty, pewnego dnia". I oto robię to teraz. I właśnie tak ją nazywam: Księga szeptów.

O rzezi Ormian wiemy tak mało, a to drugie po Holokauście największe ludobójstwo w którym zginęło blisko 1,5 miliona ludzi. Dlaczego milczymy, jak gdyby te wydarzenia nigdy nie miały miejsca? Dlaczego nie pamiętamy? Od zapomnienia Ormian próbuje ocalić Varujan Vosganian swoją powieścią "Księga szeptów" Szeptem który niesie czułość, modlitwę, skargę, ale przede wszystkim pamięć o wspaniałych przodkach.

"Księga szeptów" rozpoczyna się w latach 50. XX wieku w Fokszanach, mieście położonej w rumuńskiej części Mołdawii Zachodniej, mieście gdzie dorastał główny bohater powieści pośród oparów świeżo palonej kawy, zapachów wydobywających ze spiżarni babci Armenuhi, starych książek i fotografii dziadka Garabeta. 

Opowieść o ludziach, którzy musieli bronić się przed prześladowaniami, tułaczką przez pustynię syryjską. Ormianach, którzy musieli porzucić swoje domy, rozproszyć się i osiedlić w różnych zakątkach świata.

Ruiny przeszłości, Chris Bohjalian- recenzja #200

"Ruiny przeszłości", Chris Bohjalian napisał na podstawie wspomnień markizy Iris Origo. Z jednej strony powieść historyczna rozgrywająca się w okresie II wojny światowej,  przenosząca czytelnika do słonecznej Toskanii, ale do jednego z najbardziej burzliwego okresu w jej dziejach. Z drugiej niezwykle wciągający thriller z ciekawą intryga kryminalna.  I historia pięknej miłości, która może zdarzyć się w każdych okolicznościach, na przekór ludziom. Niezwykła opowieść.

Akcja powieści rozgrywa się w dwóch liniach czasowych. W 1943 roku poznajemy włoski ród szlachecki Rosatich, mieszkającą w rezydencji Villa Chimera  na południe od Florencji. Wierzą, że mury ich wiekowej rezydencji ochronią ich przed wojną, która pustoszy całą Europę.

Cristina Rosati spędza beztrosko czas w swojej posiadłości wraz z rodzicami, szwagierką Franceską i dwójką jej dzieci. Spokój zostaje zburzony, gdy w willi Rosatich pojawiają się dwaj oficerowie, którzy interesują się starożytnym cmentarzem Etrusków, odkryty na ziemiach Rosatich.

Dwanaście lat później w 1955 roku Serafina Bettini zostaje przydzielona do nowego, wyjątkowo makabrycznego śledztwa, brutalnego morderstwa Francesci Rosati. Wkrótce okazuje się, że morderca ma w planach pozbawienia życia pozostałych członków rodu Rosatich.

Serafina musi nie tylko rozwiązać zagadkę morderstwa, ale i stawić czoło swoim traumatycznym przeżyciom, które okazują się być powiązane  z rodem Rosatich.