sobota, 17 lutego 2018

Śmierć przewodnika rzecznego, Richard Flanagan

"Nawet jeśli pogodziłem się z tym, że utonę, to nie znaczy, że tego chcę. Albo że nie będę się bronić przed utonięciem. Nigdy nie należałem do ludzi, którzy biernie przyjmują swój los, co okazało się dość niefortunne, bo życie zawsze pozostawało poza moją kontrolą, a ja, machając rękami w geście sprzeciwu, zawsze, pomimo protestów, byłem miotany i targany przez życie, aż wreszcie utknąłem tu, w tym miejscu."

Aljaz Cosini, czterdziestoletni przewodnik rzeczny tonie. Mężczyzna przez wiele lat prowadził dla turystów spływy po tasmańskiej rzece Franklin. Ten spływ miał być jego ostatnim. Gdy podczas wyprawy do wody wpada jeden z turystów,  Cosini próbuje go uratować, jednak sam klinuje się między skałami i zaczyna tonąć.
Na granicy życia i śmierci, walcząc z rwącą rzeką o każdy oddech, zalewany jest nie tylko przez rwący nurt rzeki, ale i setki obrazów i wspomnień ze swojego życia, które powoli dobiega końca, wizji z życia  jego przodków, oraz burzliwej i pełnej przemocy historii Tasmanii. 

wtorek, 13 lutego 2018

Elegia dla bidoków. Wspomnienia o rodzinie i kulturze w stanie krytycznym, J.D.Vance

"Amerykanie mówią na nich: hillbillies (bidoki), rednecks (buraki), białe śmiecie."  Bidoki, czyli miliony białych Amerykanów, mieszkających w tzw. "pasie rdzy", w rejonie Appalachów, nisko wykwalifikowani robotnicy, bez wyższego wykształcenia, bez stabilności finansowej, bez perspektyw.  Właśnie tej grupie społecznej, poświęcona jest  "Elegia dla bidoków. Wspomnienia o rodzinie i kulturze w stanie krytycznym" J. D. Vance'a. Autor, który sam zalicza się do hillbillies stworzył bardzo osobistą powieść o dorastaniu w biednym miasteczku w "pasie rdzy", dokonując przy tym analizy kultury białych Amerykanów klasy robotniczej, która ulega rozpadowi. Opowiada o tym "jak to jest, kiedy człowiek rodzi się z problemem wiszącym mu u szyi", bez nadziei na lepsze jutro.

sobota, 10 lutego 2018

Biały Kieł, Jack London

Są takie powieści, które wzruszają i wciągają w wir przygód kolejne pokolenia dzieci i dorosłych. Do takich właśnie historii  należy zaliczyć stworzoną w 1906 roku przez amerykańskiego pisarza Jacka Londona powieść "Biały Kieł". Rozgrywająca się wśród malowniczych krajobrazów mroźnego Jukonu, opowieść o losach udomowionego wilka wciąż zachwyca, wzrusza  i rozkrusza najtwardsze serca.

Biały Kieł jest w jednej czwartej psem, w trzech czwartych dzikim i budzącym strach wilkiem. Urodzony na wolności trafia pod opiekę człowieka, który uczy go swojej "sprawiedliwości." Z trudem przystosowuje się do udomowionego życia, doświadczając upokorzeń, ludzkiej dominacji, terroru,  by w końcu trafić na opiekuna, który pokaże mu czym jest przyjaźń i miłość.

środa, 7 lutego 2018

Ostatnie dni Nowego Paryża, China Miéville

Jak wyglądałby świat, gdyby groteskowe wizje surrealistów, z pogranicza jawy, snu, halucynacji i fantazji stanowiły nieodłączny element naszej rzeczywistości? Nierealny, absurdalny  świat wyjęty niczym z obrazów Maxa Ernsta czy Salvadora Dali był naszą codziennością? Takie wyzwanie  postawił przed sobą w "Ostatnich dniach Nowego Paryża" China Miéville. Brytyjski pisarz zdetonował gigantyczną surrealistyczną bombę, zmieniając Paryż w dziwaczne, trochę przerażające i oszałamiające miejsce.

niedziela, 4 lutego 2018

Cudowny chłopak, R.J.Palacio

Marzeniem dziesięcioletniego Augusta Pullmana jest być zwyczajnym i niewyróżniającym się z tłumu. W środku jest taki sam, jak każde inne dziecko, uwielbia lody, jazdę na rowerze, "Gwiezdne Wojny" i gry na konsoli, ale nawet po dwudziestu siedmiu operacjach, które przeszedł, ludzie na ulicach wciąż na niego spoglądają i z trudem potrafią ukryć swój szok, przerażenie, odrazę i lęk. "Cokolwiek sobie wyobrażacie, w rzeczywistości jest pewnie gorzej." twierdzi główny bohater "Cudownego chłopaka" R.J.Palacio, który choruje na „nieznany wcześniej typ dyzostozy żuchwowo-twarzowej, wywołanej przez autosomalną mutację recesywną w genie TCOF1 zlokalizowanym na chromosomie piątym, z towarzyszącym połowicznym niedorozwojem twarzy charakterystycznym dla zespołu Goldenhara.”
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...