Słone ścieżki, Raynor Winn

Raynor Winn i jej mąż Moth Walker, są ze sobą od czasów studiów. Kupili w Walii upadającą farmę, odbudowali ją cegła po cegle, stworzyli pełen miłości dom, w którym wychowali dzieci, hodowali zwierzęta, przyjmowali wczasowiczów, co pozwalało na utrzymanie domu i gospodarstwa. Nagle, z dnia na dzień tracą wszystko. Zła inwestycja, zdrada przyjaciela sprawiają, że tracą dom, gospodarstwo i wszystkie środki do życia. Stają się bezdomni, a jakby tego było mało u Motha lekarze diagnozują nieuleczalną chorobę. Co robią?

Mając w rękach przewodnik Paddy'ego Dillona pakują do plecaków śpiwory, namiot,  trochę żywności i wyruszają południowo- zachodnim szlakiem wzdłuż wybrzeża Wielkiej Brytanii, która wije się przez 630 mil wzdłuż klifów, plaż Devon i Kornwalii. Mają tylko siebie, zawartość plecaków i 48 funtów, które wpływa na ich rachunek bankowy raz w tygodniu z opieki społecznej.

Wymazać siebie, Garrard Conley

Przez  środowiska lekarskie aż do 1990 roku, kiedy to Światowa Organizacja Zdrowia wykreśliła go z listy zaburzeń psychicznych, homoseksualizm  uważany był za chorobę. Jednak mimo, że oficjalne stanowisko uległo zmianie, świadomość wielu ludzi przez tyle lat nie zmieniła się i wciąż uważają homoseksualizm za chorobę, zaburzenie, które można wyleczyć. Nadal popularne, również w Polsce, są ośrodki, które  poprzez  terapię konwersyjną oferują całkowite wyleczenie z homoseksualizmu, obiecując zmianę orientacji seksualnej.
Czym jest terapia konwersyjna opowiada w swojej przejmującym pamiętniku  "Wymazać siebie" Garrard Conley, który w wieku 19 lat trafił do ośrodka oferującego terapię reparatywną.

Niespokojny umysł, Kay Redfield Jamison

"W tym rodzaju szaleństwa występuje pewien szczególny rodzaj cierpienia, uniesienia, samotności i przerażenia. Gdy jesteś na szczycie czujesz się cudownie. Idee i wrażenia przebiegają szybko i często jak wybuchające gwiazdy, podążasz za nimi aż do czasu, gdy znajdziesz coś lepszego i mądrzejszego. (..) Jednak w którymś momencie wszystko zaczyna wyglądać inaczej. (...) Wszystko co poprzednio zmierzało we właściwym kierunku, teraz zmierza w przeciwnym- jesteś nerwowa, zła przestraszona, tracisz kontrolę i całkowicie pogrążasz się w najczarniejszych zakamarkach swego umysłu. Nigdy nie podejrzewałaś, że takie miejsca tam się znajdują. To nigdy się nie kończy, bo szaleństwo tworzy swoją własną rzeczywistość."

Tak opisuje w swojej książce psychozę  maniakalno- depresyjną amerykańska terapeutka, psycholog, będąca jednocześnie jedną z największych autorytetów w zakresie problematyki choroby afektywnej dwubiegunowej,  Kay Redfield Jamison. "Niespokojny umysł. Pamiętnik nastrojów i szaleństwa" jest książką tym bardziej wyjątkową, gdyż autorka opowiada o chorobie nie tylko jako ekspert, ale przede wszystkim jako pacjentka, która od lat zmaga się z psychozą maniakalno- depresyjną.

Przed egzekucją, Helen Prejean

"Zaczęło się to w roku 1982, kiedy napisałam list do więźnia w celi śmierci w Luizjanie, a on odpisał. Tak zaczęła się moja dziesięcioletnia podróż, która doprowadziła mnie do komory egzekucyjnej w Luizjanie, a także do grup pomagających rodzinom ofiar morderstw." Tymi słowami rozpoczyna swoje wspomnienia siostra Helen Prejean. Dzień, w którym  zdecydowała się zostać doradcą duchowym skazanego na karę śmierci Elmo Patricka Sonniera, zmienił całe jej życie. Właśnie wtedy rozpoczęła swoją wieloletnią walkę o zniesienie w Stanach Zjednoczonych kary śmierci i godne traktowanie skazanych. "Przed egzekucją" to wstrząsający i dotykający do głębi zapis jej wspomnień i głośny apel społeczny przeciwko karze śmierci.

Jeszcze jeden oddech, Paul Kalanithi

Kiedy w maju 2013 roku doktor Paul Kalanithi w mailu wysłanym do swojego najlepszego przyjaciela poinformował go, że cierpi na nieuleczalnego raka, napisał "Dobre wieści są takie, że przeżyłem już obie siostry Brontë, Keatsa i Stephena Crane'a. Złe niczego jeszcze nie napisałem." Z jednej strony żartobliwy sposób radzenia sobie z tym co wydaje się być nie do wyobrażenie, z drugiej strony to zdanie pokazuje jak bardzo ambitnym człowiekiem był Paul Kalanithi, który nie zamierzał zmarnować ani jednej minuty z życia, które mu pozostało. Pozostały mu 22 miesiące, w czasie których napisał "Jeszcze jeden oddech", bardzo szczerą, jeszcze bardziej intymna opowieść, która sprawiła, że nawet po śmierci amerykański neurochirurg potrafi wpływać na życie innych za pomocą słów, jakie po sobie pozostawił.