Szum, Magdalena Tulli

"Śmiertelnej rany można się wyprzeć, lecz wtedy będzie ją nosił kto inny. Przechodzi na potomstwo przez powietrze. Przez milczenie. Tajemnicę, której nie znałam miałam wypisaną na czole- lecz nie dość czytelnie, by wzbudzać współczucie".

Magdalena Tulli swoją bardzo intymną powieścią "Szum" trafia w serce i porusza najczulsze struny w duszy, sprawia ból, wkraczając w te zakamarki duszy, o których zbyt ciężko jest mówić i myśleć.

Boli samotność i wyobcowanie narratorki, małej dziewczynki, dziwnej i niedostosowanej do świata, która bez wsparcia i pomocy musi przedzierać się przez życie. W końcu musi być "twarda, a nie miękka" jak cały czas powtarza  jej matka.  W szkole oskarżana o kłamstwa i lenistwo, w domu między nią a matką wyrósł mur nie do pokonania. Matka tylko zakazuje i nakazuje "być pół tonu ciszej". Życie dziewczynki to okres ciągłych braków  matczynej miłości, bliskości i czułości.

Topografia pamięci, Martin Pollack- recenzja #349

"Co każe tym ludziom sznurować usta? Strach? Przed czym? Przed mordercami i ich następcami? Dlaczego miano by się ich bać jeszcze dzisiaj? A może to strach przed upiorami przeszłości? A przecież wiemy, że nie da się tego zażegnać milczeniem."
Co sprawia, że nie chcemy pamiętać? Dlaczego niektóre wydarzenia usilnie wypieramy z pamięci, retuszujemy, przeinaczamy, upiększamy, lub po prostu zaprzeczamy. Nad ludzką pamięcią, zapominaniem, pamiętaniem i epidemią niepamięci w swoim zbiorze esejów "Topografia pamięci" zastanawia się Martin Pollack.

Biała Rika, Magdalena Parys - recenzja #216

Książka, która miała nigdy nie powstać. Jak mówi sama Magdalena Parys, wcale nie chciała pisać "Białej Riki".
Ja cieszę się, że powstała, bo chociaż trudna, choć wymyka się gatunkowym schematom, pełna jest emocji. Inspirowana prawdziwą historią, intymna opowieść o poszukiwaniu prawdy, której nie da się ukryć i pamięci, której nie można oszukać.

Dorastająca Dagmara musi opuścić rodzinny Szczecin, by zamieszkać w Berlinie. Dziewczynka słucha, podsłuchuje starszych, nie dają jej spokoju rodzinne sekrety. Dlaczego babcia Rika, która w rzeczywistości babcią nie jest mówi z takim dziwnym akcentem? Dlaczego co roku odwiedza pewien kościół? Jak wygląda jej siostra bliźniaczka Gerda? Dagmara powoli odkrywa przeszłość, rysując drzewo genealogiczne nie do końca swojej rodziny. Sprawia, że odżywają wspomnienia, do których babcia Rika sama nie zdecydowałaby się powrócić.