Pszczoły i grom w oddali, Riku Onda

Krople deszczu uderzające w parapet, szum wiatru, nieznośne brzęczenie komara, śpiew ptaków. Dźwięki otaczają nam z każdej ze stron, towarzyszą przez całe życie, nie myślimy o nich w kategorii muzyki, bo tą odcięliśmy od świata, zamknęliśmy w pudełku, które od czasu do czasu otwieramy. 

Japońska pisarka Riku Onda w swojej powieści "Pszczoły i grom w oddali" zabierając nas za kulisy międzynarodowego konkursu pianistycznego przypomina nam prawdę, o której wielu z nas zapomniało, że cały świat jest muzyką, którą należy przeżywać.

Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD,autyzmem i zespołem Aspergera, Jacek Hołub

Co właściwie oznacza termin grzeczne dziecko?  Czy to takie, które idzie  za rękę z mamą albo z tatą, z uśmiechem na ustach słucha i  wykonuje wszystkie polecenia? Uległe, posłuszne, zgodne, ciche, dokładnie takie jak pragną dorośli. Tak brzmi moja definicja grzecznego dziecka, które odkąd na świecie pojawiła się moja córka, stało się jedną najbardziej nielubianych etykietek, które przyklejamy dzieciom. Moje dziecko jest głośne, wszędzie jej pełno, od rana do wieczora nie zamyka jej się buzia, po kilka razy trzeba powtórzyć, żeby coś zrobiła. Często słyszałam, że jest niegrzeczna, niewychowana, rozpuszczona, a ja jestem okropną matką, która nie potrafi zająć się i właściwie wychować własne dziecko. Reportaż Jacka Hołuba "Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera" to książka na którą czekałam z niecierpliwością.  Historie opisane przez dziennikarza są mi bliskie, bo opowiadają też o mojej codzienności, świecie rodziców dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, jak w przypadku mojej córki i dzieci nieneurotypowych.

Książek zatrzęsienie #56- zapowiedzi wydawnicze marzec 2020

Im bliżej wiosny, tym więcej propozycji wydawniczych można znaleźć na księgarskich półkach.
W tym miesiącu wyłowiłam dla siebie osiem książek,  zupełny gatunkowy misz- masz. Dwa reportaże, jeden z moich ukochanych Mazur, drugi prosto z lasów deszczowych. Wydawnictwo Czarne wyda niepublikowane dotąd w Polsce opowiadania Josefa Škvoreckiego.
Jeśli chodzi o powieści, to w marcu swoją premierę będą miały" nowa powieść Jesmyn Ward, "Czeski Raj" Jaroslava Rudiša,  powieść japońskiej pisarski Riku Ondy oraz "Nocny prom do Tangeru", propozycja od Wydawnictwa Pauza. Na koniec wisienka na torcie, coś z gatunku, którego nie wiedzieć dlaczego tak mało ostatnio czytam- opowiadania science-fiction Teda Chianga.
Mam nadzieję, że wśród prezentowanych propozycji znajdziecie coś dla siebie. A może czekacie na zupełnie inne książki? Podzielcie się tytułami w komentarzach.

Nuselski punk, Green Scum

Położona rzut beretem od centrum, praska dzielnice Nusle nie jest najlepszym miejscem na świecie. "Dla niektórych to nie jest nawet żadne miejsce, tylko czarna dziura.(...) miejsce w którym nic nie jest proporcjonalne, za to wszystko, jak to się mówi "od czapy"." Tak w posłowiu do "Nuselskiego punku" pisze o praskiej dzielnicy jej tłumacz Krzysztof Rejmer. To właśnie tutaj akcję swojej powieści umieścił ukrywający się pod  pseudonimem Green Scum (Zielony Szlam) autor, zabierając nas na wyprawę po tej "proletariackiej" części Pragi, o której gospodarz Palivec z "Dobrego Wojaka Szwejka" wypowiadał się z największą pogardą.

Mapa Anny, Marek Šindelka

"Zaczęło się bardzo cieleśnie." Rozpoczyna swoje pierwsze opowiadanie ze zbioru "Mapa Anny" Marek Šindelka, nakreślając tym samym przewodni motyw, które najczęściej będzie  pojawiać się  w dziewięciu spisanych przez Czecha historiach.

Miłość, przyjaźń, skomplikowane relacje, to częste motywy, które przewijają się w opowiadaniach zbioru i które rozważa autor. Niestety opisywane związki, więzi nie napawają optymizmem, nie podnoszą na duchu. Krótkie rozbłyski, blade iskry szczęścia przytłoczone są przez uczucie melancholii, smutku i przygnębienia, płynących ze związków, które już się zakończyły. Šindelka opowiada o ludziach, którzy myślą, że doskonale się znają, a jest zupełnie odwrotnie, nie mają pojęcia co ich parter myśli, co czuje, czego pragnie. Zakładają maski, wkładają kostiumy, chcąc być idealnymi i wymarzonymi partnerami, ale to się nie udaje. Są razem, a w rzeczywistości są samotni we dwoje. Chcemy podobać się innym, ale nikt z nas nie potrafi przez cały czas udawać. I gdzie w tym całym spektaklu życia jesteśmy my sami? Czy robimy cokolwiek dla siebie, czy tylko dla naszej publiczności?