Elegia dla bidoków. Wspomnienia o rodzinie i kulturze w stanie krytycznym, J.D.Vance

"Amerykanie mówią na nich: hillbillies (bidoki), rednecks (buraki), białe śmiecie."  Bidoki, czyli miliony białych Amerykanów, mieszkających w tzw. "pasie rdzy", w rejonie Appalachów, nisko wykwalifikowani robotnicy, bez wyższego wykształcenia, bez stabilności finansowej, bez perspektyw.  Właśnie tej grupie społecznej, poświęcona jest  "Elegia dla bidoków. Wspomnienia o rodzinie i kulturze w stanie krytycznym" J. D. Vance'a. Autor, który sam zalicza się do hillbillies stworzył bardzo osobistą powieść o dorastaniu w biednym miasteczku w "pasie rdzy", dokonując przy tym analizy kultury białych Amerykanów klasy robotniczej, która ulega rozpadowi. Opowiada o tym "jak to jest, kiedy człowiek rodzi się z problemem wiszącym mu u szyi", bez nadziei na lepsze jutro.

Biały Kieł, Jack London

Są takie powieści, które wzruszają i wciągają w wir przygód kolejne pokolenia dzieci i dorosłych. Do takich właśnie historii  należy zaliczyć stworzoną w 1906 roku przez amerykańskiego pisarza Jacka Londona powieść "Biały Kieł". Rozgrywająca się wśród malowniczych krajobrazów mroźnego Jukonu, opowieść o losach udomowionego wilka wciąż zachwyca, wzrusza  i rozkrusza najtwardsze serca.

Biały Kieł jest w jednej czwartej psem, w trzech czwartych dzikim i budzącym strach wilkiem. Urodzony na wolności trafia pod opiekę człowieka, który uczy go swojej "sprawiedliwości." Z trudem przystosowuje się do udomowionego życia, doświadczając upokorzeń, ludzkiej dominacji, terroru,  by w końcu trafić na opiekuna, który pokaże mu czym jest przyjaźń i miłość.

Ostatnie dni Nowego Paryża, China Miéville

Jak wyglądałby świat, gdyby groteskowe wizje surrealistów, z pogranicza jawy, snu, halucynacji i fantazji stanowiły nieodłączny element naszej rzeczywistości? Nierealny, absurdalny  świat wyjęty niczym z obrazów Maxa Ernsta czy Salvadora Dali był naszą codziennością? Takie wyzwanie  postawił przed sobą w "Ostatnich dniach Nowego Paryża" China Miéville. Brytyjski pisarz zdetonował gigantyczną surrealistyczną bombę, zmieniając Paryż w dziwaczne, trochę przerażające i oszałamiające miejsce.

Cudowny chłopak, R.J.Palacio

Marzeniem dziesięcioletniego Augusta Pullmana jest być zwyczajnym i niewyróżniającym się z tłumu. W środku jest taki sam, jak każde inne dziecko, uwielbia lody, jazdę na rowerze, "Gwiezdne Wojny" i gry na konsoli, ale nawet po dwudziestu siedmiu operacjach, które przeszedł, ludzie na ulicach wciąż na niego spoglądają i z trudem potrafią ukryć swój szok, przerażenie, odrazę i lęk. "Cokolwiek sobie wyobrażacie, w rzeczywistości jest pewnie gorzej." twierdzi główny bohater "Cudownego chłopaka" R.J.Palacio, który choruje na „nieznany wcześniej typ dyzostozy żuchwowo-twarzowej, wywołanej przez autosomalną mutację recesywną w genie TCOF1 zlokalizowanym na chromosomie piątym, z towarzyszącym połowicznym niedorozwojem twarzy charakterystycznym dla zespołu Goldenhara.”

Sztuczki, Joanna Lech

Powrót do lat młodzieńczych wspomnień, krainy magii i baśni, do Nieba, małej wioski położonej u podnóża Bieszczad, do domu, który jest centrum dziecięcego wszechświata, domu w którym nie ma drzwi, ani okien. Opowieść o chłopcu w czerwonej pelerynie, który miał na imię Nic i był czarodziejem, o kocie, który nie chciał zostać Szarikiem, o poszukiwaniu skarbów, zabawie w umieranie, o śwince Marysi, która zjadła tęczę, o dziadku z wąsami jak Hitler, o babci, która zamieniła się w drzewo i karmieniu grobów.